ว่าด้วยเรื่องของ แรงขับ ความสามารถ และวินัยภายในของนักบิน (จากตำราวิชาปัจจัยมนุษย์)
.
บางครั้งเราพบว่า นักบินบางคนบินด้วยแรงขับ ขณะที่บางคนแค่ลอยล่องไปตามแรงเฉื่อย
.
นักบินสองคนที่มีผลการเรียนเท่ากัน ประสบการณ์เท่ากัน บินเครื่องรุ่นเดียวกัน
.
แต่ทำไมคนหนึ่งบินได้อย่าง ‘ทรงพลัง’ ดูกระตือรือร้น อีกคนบินไปเรื่อยๆ เหมือนแค่เพียง ‘ทำตามขั้นตอน?’
.
คำตอบอยู่ที่คำเล็กๆ คำเดียว คำว่า ‘Motivation’
.
Frank Hawkins บอกว่า “แรงจูงใจคือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่บุคคลสามารถทำได้และสิ่งที่บุคคลจะทำ”
.
<Motivation is the difference between what a person can do, and what a person will do. – Frank Hawkins, Human Factors in Flight>
.
แรงขับภายใน หรือ motivation นี้ คือพลังที่ทำให้เราตื่น เช็ค NOTAM ทวน checklist ซ้อม memory items และลงมือทำซ้ำๆ จนกระทั่งทักษะฝังลึกลงในกล้ามเนื้อ
.
ไม่ว่าเราจะแน่แค่ไหน ถ้าไร้แรงขับ เราก็อาจกลายเป็นนักบินที่ทำได้แค่ ลอยตัวอยู่บน Autopilot ของชีวิต ขาดทักษะแบบดิบๆ เช่นการบังคับเครื่องด้วยมือแล้วทำให้เรารู้สึกมีชีวิตชีวา
.
เรื่องนี้ อยู่ในตำราวิชาปัจจัยมนุษย์ของนักบิน ถามว่าจะขุดเอาแรงขับมาจากไหน เริ่มต้นต้องเข้าใจทฤษฎีของ Maslow (มาสโลว์) ก่อน
.
มันคือเรื่องของ ‘ปีรามิดแห่งความต้องการ’
.
Maslow วางแบบจำลองไว้ว่า แรงขับของมนุษย์เริ่มจาก ‘ความจำเป็นขั้นพื้นฐาน’ คือความต้องการทางกายภาพ (การกินอยู่หลับนอน) ความมั่นคงปลอดภัย, ความรัก-สังคม, ความเคารพนับถือ ไล่ระดับไปจนไปถึงจุดสูงสุดคือ ‘การเติมเต็มศักยภาพในตน’
.
นักบินที่ยังไม่อิ่มท้อง ไม่ปลอดภัย หรือรู้สึกไร้ค่าในองค์กร ย่อมไม่สามารถไปถึงจุดที่เขา “บินเพื่อความศรัทธาในหน้าที่” ได้
“A pilot must fly.”
.
เพราะมันคือสิ่งที่อยู่บนยอดของเขา ไม่ใช่แค่ “หน้าที่” แต่คือ “ตัวตน”
.
แรงขับไม่ได้คงที่ แต่เปลี่ยนไปตามจังหวะชีวิต
.
ยกตัวอย่างเช่น นักบินไฟแรงวัยหนุ่ม มักมีแรงขับจากความฝัน ความทะเยอทะยาน
.
ส่วน FO อายุเยอะๆที่ถูกมองข้าม หรือวัยใกล้เกษียณ อาจหมดแรงขับเพราะขาดเป้าหมายใหม่
.
แรงขับจึงไม่ใช่สิ่งถาวร แต่เป็น “เชื้อเพลิงที่ต้องหมั่นเติมตลอดทาง”
.
บางครั้ง เงินอย่างเดียวไม่ใช่แรงจูงใจ แต่มันเป็นกับดักที่ทำให้หมดใจได้
.
Frederick Herzberg (เฟรเดอริก เฮอร์ซเบิร์ก) นักจิตวิทยาองค์กรผู้ศึกษาความพึงพอใจในการทำงานพบว่า
“สิ่งที่ทำให้คน ไม่ทุกข์ กับงาน ไม่ใช่สิ่งเดียวกันกับสิ่งที่ทำให้คน สุขใจ กับงาน”
.
เขาแบ่งปัจจัยออกเป็น 2 กลุ่ม
.
1) Hygiene Factors (ตัวเพิ่มกำลังกายให้ไปต่อ)
.
คือสิ่งที่ถ้าไม่มี จะทำให้คน “ไม่พอใจ” เช่น
.
– เงินเดือน
– ความมั่นคงในงาน
– ความสัมพันธ์กับหัวหน้า
– นโยบายองค์กร
– สภาพแวดล้อมในการทำงาน
.
มีสิ่งเหล่านี้ = “ไม่บ่น”
แต่ไม่มี = “หมดใจ ลาออก”
.
ข้อสำคัญ Hygiene factors ไม่ได้ ทำให้คนมีแรงจูงใจเพิ่มขึ้น แต่ถ้าขาด จะเป็นเสมือน ‘ยางรั่วที่ทำให้ใจแบน’
.
2) Motivation Factors (ตัวจุดไฟในใจให้ลุก)
.
คือสิ่งที่ทำให้คน “อินกับงาน” และ “พัฒนาอย่างต่อเนื่อง” เช่น
.
– โอกาสก้าวหน้า
– การได้รับการยอมรับ
– ความท้าทาย
– ความสำเร็จในงาน
– ความรู้สึกว่ามีความหมายกับองค์กร
.
มีสิ่งเหล่านี้ = “อิน”
ขาด = “เบื่องาน แม้เงินดี”
.
สรุปง่ายๆสั้นๆ
.
– Hygiene = ขาดแล้วใจพัง (แต่มีแล้วก็ไม่ได้ช่วยให้ใจพุ่ง)
– Motivator = ตัวจุดไฟให้วิ่ง (แม้เหนื่อย แต่ยังอยากทำ)
.
แรงขับ = เป้าหมายที่ชัด + สภาพแวดล้อมที่ใช่
.
แรงจูงใจถูกกำหนดโดยเป้าหมายของใครของมัน รวมถึงจริยธรรมขององค์กรที่พวกเขาอยู่ด้วย
<Motivation is determined by the goals an individual sets, and the ethos of the company.>
.
แม้นักบินจะมีเป้าหมายสูงส่งแค่ไหน
.
แต่ถ้าองค์กรไร้ระเบียบ ขาดมาตรฐาน และไม่เห็นคุณค่าของพวกเขา เมื่อนั้น Self-discipline ของใครบางคนก็จะถูกกัดกร่อนไปอย่างช้า ๆ
.
องค์กรบางแห่งไม่เคยเกิดอุบัติเหตุทางเทคนิค แต่ ‘พัง’ เพราะวัฒนธรรมที่ยอมให้มาตรฐานหย่อนยาน และบางครั้งละลายเพราะเหนียมกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ไม่เข้าใจ ‘หัวใจที่แท้จริง’ ขององค์กร
.
ถามต่อว่าแล้ว Self-discipline คืออะไร ?
.
Self-Discipline คือวินัยเงียบที่กัปตันตัวจริงต้องมี
.
Self-discipline ไม่ได้แปลว่า ‘ทำตามคำสั่งอย่างไร้ความรู้สึก’
.
แต่มันคือพลังเงียบของคนที่
.
– เริ่มภารกิจโดยไม่ต้องรอแรงบันดาลใจ
– ล้มเหลว แต่ลุกขึ้นได้โดยไม่ต้องมีคนปลอบ
– เสร็จงานยาก แม้ไม่มีใครเห็น
– ขีดเส้นคุณภาพไว้สูง แม้ไม่มีใครกำหนด
.
วินัยคือการ “ตื่นขึ้นมาทำในสิ่งที่ควรทำ” แม้ในวันที่ไม่อยากทำ
.
ทว่า ….
.
แรงขับมากไปก็พัง แรงขับน้อยไปก็ตาย
.
– นักบินที่ตั้งเป้าสูงเกินจริง โดยไม่รู้ศักยภาพตนเอง อาจเครียด เสียศูนย์ และหมดแรงกลางทาง
– นักบินที่ขาดแรงขับเลย อาจทำงานไปวันๆ เสี่ยงต่อการตัดสินใจผิดในยามคับขัน
.
จุดสมดุลจึงสำคัญมาก เป้าหมายต้องท้าทายพอจะผลักดันเราให้เติบโต แต่ต้องไม่ไกลเกินจนเราถอดใจ
.
ดังนั้น สิ่งที่ทำให้มนุษย์บินได้ ไม่ใช่แค่มีปีก แต่คือ ‘แรงใจ’
.
สุดท้าย นักบินที่ยอดเยี่ยมไม่ใช่แค่คนที่บินเก่ง
.
แต่คือคนที่เข้าใจว่า แรงขับ, ความสามารถ, และวินัย
.
คือสามแรงผลักที่พาเรา ข้ามผ่านผ่านพายุและพาไปแตะเส้นขอบฟ้าตรงนั้นได้
.
และเมื่อไหร่ เรารู้สึกหมดไฟ จำไว้สักนิดว่า แรงขับไม่ได้อยู่ไกล
.
มันอยู่ที่เป้าหมายที่เราเชื่อ วินัยที่เราสร้าง และความหมายที่เรามีให้กับการบินในทุกเที่ยวบิน
.
บางคนฝ่ายุทธจักร คร่ำหวอดในวงการนี้มาเนิ่นนาน อาจมีบ้างที่หมดไฟ บางคนเพิ่งเริ่มต้นเข้าวงการ ไฟก็เริ่มมอดแล้วก็มี แต่ลองดู ลองหาแรงขับของตัวเอง หรือถ้าเป็นผู้บริหารองค์กรก็ลองหมั่นสำรวจ Motivation ของพนักงานบ้าง เพราะเรื่องนี้มองข้ามไม่ได้
.
เชื่อไหมว่า ….
.
“แรงบันดาลใจของเราไม่ใช่สิ่งที่ผลักดันให้เราบิน แต่เป็นสิ่งที่ยังทำให้เราลอยได้อยู่ .. เมื่อรู้สึกว่า การบินในวันนั้น มันช่างหนักเหลือเกิน”
<Your motivation is not what pushes you to fly.
It’s what lifts you when flying gets heavy.>
…………………..
สุดท้ายนี้จริงๆ (ยาวนิดแต่อ่านเถอะ 
)
).
ในโลกของนักบิน
.
– เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยง คือ hygiene
– โอกาสเติบโต ความท้าทาย และการได้รับความเชื่อใจจากองค์กร คือ motivator
.
ถ้าองค์กรใส่ใจแค่ hygiene นักบินจะ “อยู่” แต่ “ไม่พัฒนา”
แต่ถ้าใส่ใจแค่ motivator แล้วละเลย hygiene แบบนี้ก็ .. ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม
.
.
.
อ่านบทความอื่นๆได้ใน Facebook Page : Hovering Inspirations 👇
https://www.facebook.com/profile.php?id=61558412223812&mibextid=ZbWKwL