นักบินไร้ขา ผู้ไม่มีวันยอมแพ้ – ดักลาส เบเดอร์

เขากลับมา พร้อมกับขาเทียมทั้งสองข้าง

.

และกลายเป็น ‘ตำนาน’

.

นี่คือเรื่องเล่าของนักบินคนหนึ่ง ที่ชื่อว่า ดักลาส เบเดอร์ (Douglas Bader)

.

ในยุคที่อากาศยานเริ่มพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า และโลกเพิ่งรู้จักคำว่า ‘เครื่องบินรบ’

.

วัยเด็กของเขาไม่ต่างจากเด็กอังกฤษทั่วไป รักกีฬา ชอบผจญภัย มีความมั่นใจเกินร้อย

.

แต่สิ่งที่แตกต่าง คือความดื้อ ความกล้า และความกลัวเพียงสิ่งเดียวของเขาคือ ‘การต้องอยู่นิ่งๆ เฉยๆ’

.

จุดเริ่มต้นของชายผู้คิดจะโบยบินแม้ไร้ขา

.

ดักลาส เบเดอร์ เกิดในย่านเซนต์จอห์นส์วูด (St. John’s Wood) กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ.1910 ร่างกายปกติ อวัยวะครบสามสิบสอง

.

ครอบครัวไม่ได้ร่ำรวยนัก พ่อเป็นวิศวกรโยธา แม่เป็นหญิงอังกฤษชาวบ้านคนหนึ่ง

.

และเขาเป็นน้องชายคนเล็ก มีพี่ชายชื่อว่า เฟรเดอริก (Frederick ‘Derick’ Bader)

.

ตอนอายุ 2 ขวบ ครอบครัวต้องย้ายตามงานของพ่อไปที่อินเดีย ยุคที่อังกฤษยังเป็นเจ้าอาณานิคม เด็กชายตัวเล็กๆ ได้สัมผัสแดดร้อนของประเทศแถบตะวันออก และความวุ่นวายโกลาหลของโลกรอบตัวที่โตไวกว่าตัวเขา

.

หลังจากนั้นไม่นาน สงครามโลกครั้งที่ 1 ปะทุขึ้น พ่อของเขาต้องไปรับใช้ชาติที่แนวหน้าในฝรั่งเศส ต่อมาเสียชีวิตที่นั่น

.

เขาเติบโตขึ้นโดยไร้พ่อ มีเพียงแม่และญาติๆ คอยดูแล ด้วยความรักและความเข้มงวด แม่ใส่ปุ๋ยปลูกฝังสองสิ่งไว้ในตัวเขาอย่างสม่ำเสมอ นั่นคือ ‘ความอดทน’ และ ‘ความกล้าหาญ’

.

หาใช่ความกล้าที่จะไประรานใครหรือความกล้าอย่างบ้าบิ่น แต่กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความยากลำบาก โดยไม่ท้อถอย

.

เขาเรียนมัธยมที่โรงเรียน St. Edward’s School เมืองออกซ์ฟอร์ด และโดดเด่นด้านกีฬาเป็นพิเศษ เช่น รักบี้ กอล์ฟ คริกเก็ต เขาเล่นทุกอย่างที่ต้องใช้แรงและสมาธิ

.

แต่สิ่งที่เขารักที่สุดไม่ใช่สนามหญ้าบนพื้น หากแต่เป็นบน ‘ท้องฟ้า’

.

เขาเคยบอกเพื่อนว่า “สักวัน ฉันจะเป็นนักบิน”

.

และนั่นไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ใครจะรู้ว่าในอนาคต จะมีนักบินที่ขับ Spitfire โดยไม่มีขา และท้าทายความหมายของคำว่า ‘ขีดจำกัด’ ไปตลอดกาล

.

ดักลาส เบเดอร์ สอบเข้าเป็นนักเรียนในโรงเรียนนายเรืออากาศแห่งสหราชอาณาจักร (Royal Air Force College, Cranwell) ด้วยความฝันที่คงมั่น เขาฝึกบินได้อย่างยอดเยี่ยม แสดงฝีมือจนเพื่อนและครูต่างยอมรับ

.

ปี ค.ศ.1931 โชคชะตาเล่นตลก ทำร้ายชีวิตนักบินของเขาอย่างสาหัส

.

ระหว่างฝึกบินแสดงท่าผาดโผนที่ต่ำเกินไป เครื่องตกกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

.

แพทย์ต้องตัดขาทั้งสองข้างของเขาเพื่อรักษาชีวิต

.

หนึ่งข้างเหนือเข่า อีกข้างใต้เข่า

.

ด้วยวัยเพียง 21 ปี เขาก็ไม่มีขาอีกต่อไป

.

สำหรับใครหลายคน นั่นคือจุดจบของความฝัน

.

แต่สำหรับ ‘เบเดอร์’ เขากลับบอกตัวเองว่า ‘มันยังไม่จบง่ายๆหรอก’

.

เขาฝึกเดินใหม่ด้วยขาเทียม ฝึกเล่นกอล์ฟ ฝึกขับรถ และ ฝึกที่จะ ‘เชื่อ’ ว่าเขาจะกลับไปบินได้อีกครั้ง

.

แม้กองทัพอากาศจะสั่งปลดเขาออกจากราชการด้วยเหตุผลว่า ‘ไม่พร้อมรบ’ แต่เขาไม่โกรธ ไม่ยอมแพ้ .. เขารอวันกลับมา

.

แล้ววันนั้นก็มาถึง

.

ปี ค.ศ.1939 เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ระเบิดขึ้น กองทัพต้องการนักบินทุกคนที่บินได้

.

เบเดอร์ไม่รอช้า เขายื่นเรื่องกลับเข้ากองทัพอีกครั้ง และขอพิสูจน์ให้กองทัพเห็นด้วยการ ‘ขึ้นบิน’

.

เขาขับ Spitfire ด้วยขาเทียมอย่างคล่องแคล่ว

.

ควบคุมคันเร่ง เบรก และหางเสือ (คันบังคับที่เท้า – Rudder pedals) ด้วยความแม่นยำ

.

บางคนบอกว่า นักบินที่มีขาเทียมจะเสียเปรียบ แต่นั่น .. ไม่ใช่กับเขา

.

เบเดอร์ใช้ข้อได้เปรียบจากการที่ ‘ไร้ความรู้สึกที่ขา’ มาใช้ ทำให้เขาทนแรง G ได้ดีกว่า ท่าเลี้ยวของเขาเฉียบกว่าทุกคน

.

เขากลายเป็น ‘เอซ’ แห่งกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF Ace)

.

ต่อมา เขาได้เป็นผู้บัญชาการฝูงบินที่ 242 (No. 242 Squadron) และเป็นผู้นำแนวคิด Big Wing (การส่งฝูงบินขนาดใหญ่ขึ้นรบแบบพร้อมกัน เป็นยุทธวิธีรบแบบนึง แม้จะถูกวิจารณ์ว่าขัดกับยุทธวิธีเดิม) แต่ผลงานในสนามรบ ณ เวลานั้น มันคือคำตอบในทุกคำวิจารณ์

.

เบเดอร์ยิงเครื่องบินข้าศึกตก 22 ลำ

.

เขาบินรบในช่วง Battle of Britain อย่างดุเดือด

.

และเป็นที่เคารพของทั้งเพื่อน พี่น้อง และศัตรู

.

กระทั่งปี ค.ศ.1941 เครื่องของเขาถูกยิงตกเหนือฝรั่งเศส เขาดีดตัวออกจากเครื่องกลางอากาศ ขาเทียมหลุดหายไปหนึ่งข้าง ตกอยู่ในพื้นที่ควบคุมของเยอรมัน และเขาถูกจับเป็นเชลยศึก

.

เรื่องราวที่เหนือความคาดหมายคือ เยอรมันยอมให้กองทัพอากาศอังกฤษ ส่งขาเทียมใหม่มาให้ทางเครื่องบิน เพื่อให้เขาใช้

เพราะเยอรมันเคารพเขาในฐานะ ‘นักรบผู้ควรได้รับเกียรติ’

.

ในค่ายเชลย เขาไม่เคยอยู่นิ่ง

.

เขาวางแผนหลบหนีหลายครั้ง จนต้องถูกส่งไปขังที่ปราสาทโคลดิตซ์ (Colditz Castle)

.

คุกที่ใช้ขังนักโทษที่ ‘หนีเก่ง’ ที่สุดของฝ่ายพันธมิตร

.

และแม้จะถูกจองจำ แต่ใจของเขาไม่เคยถูกจับไว้ได้เลย แม่สอนเอาไว้แต่เด็กว่า จง ‘อดทน’ และ ‘กล้าหาญ’

.

กระทั่งปี ค.ศ.1945 เมื่อไฟสงครามมอด เบเดอร์จึงได้รับการปล่อยตัวโดยกองกำลังฝ่ายพันธมิตร

.

หลังสงคราม เขาไม่ได้หายไปไหน

.

เขาเป็นผู้บริหารของ Shell Oil

.

เขาเป็นวิทยากร

.

เขาเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้พิการทั่วโลก

.

เขาเปลี่ยนคำว่า ‘พิการ’ ให้กลายเป็นคำว่า ‘เป็นไปได้’

.

ในปี ค.ศ.1976 เขาได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อัศวิน (Knight Bachelor)

.

เพื่อยกย่องในความกล้าหาญและผลงานที่มีต่อผู้พิการ

.

ชีวิตของเขาถูกนำไปเขียนเป็นหนังสือชื่อ Reach for the Sky (เขียนโดย พอล บริกฮิลล์ นักบินชาวออสเตรเลีย และอดีตเชลยศึกในสงครามโลกครั้งที่ 2)

และต่อมาเรื่องของเบเดอร์ ได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ที่สร้างแรงบันดาลใจให้คนทั่วโลก

.

เบเดอร์คือคนที่สอนเราว่า

.

แม้ไร้ขา .. แต่เราก็มีปีกได้

.

เราอาจไม่มีทางเดินที่ราบเรียบ

.

แต่เรายังมีเส้นทางบนท้องฟ้าให้ทะยาน

.

ดักลาส เบเดอร์บอกไว้ว่า

.

“Don’t listen to anyone who tells you that you can’t do this or that. That’s nonsense.”

(“อย่าไปฟังใครที่บอกว่าคุณทำสิ่งนี้หรือสิ่งนั้นไม่ได้ เพราะมันไร้สาระสิ้นดี”)

.

เพราะท้องฟ้าไม่เคยปิดกั้นใคร

.

และเพดานที่แท้จริง ..

.

มันอยู่ในใจของเราเอง

.

….

.

สาระเพิ่มเติม

.

Spitfire (สปิตไฟร์) คือชื่อของเครื่องบินขับไล่รุ่นตำนานของอังกฤษที่ใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ออกแบบโดย R.J. Mitchell มีปีกทรงรี เรียว และใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce Merlin ทำให้มีความเร็วสูง คล่องตัว และขึ้นไปบินได้ถึงระดับความสูงที่เครื่องบินข้าศึกจับได้ยาก Spitfire ถือเป็นหัวใจสำคัญของการป้องกันประเทศอังกฤษในช่วง Battle of Britain

.

RAF Ace คืออะไร?

.

คำว่า “Ace” ในวงการบินหมายถึงนักบินที่สามารถยิงเครื่องบินข้าศึกตกได้อย่างน้อย 5 ลำขึ้นไป ส่วน “RAF” ย่อมาจาก Royal Air Force คือกองทัพอากาศของสหราชอาณาจักร ดังนั้น RAF Ace ก็คือ “นักบินมือพระกาฬของกองทัพอากาศอังกฤษ” ซึ่งดักลาส เบเดอร์ ก็เป็นหนึ่งในนั้น โดยมีสถิติจำนวนเครื่องบินที่เขายิงตกได้ถึง 22 ลำ (Confirmed kills)

.

Big Wing คือแนวคิดในการใช้ฝูงบินขนาดใหญ่ (หลายฝูงรวมกัน) บินขึ้นพร้อมกัน เพื่อเข้าปะทะหรือป้องกันการโจมตีจากข้าศึก แนวคิดนี้ถูกผลักดันโดยเบเดอร์และพลอากาศตรีลีห์ มอลแลน แต่ก็มีการถกเถียงกันว่าใช้เวลารวมตัวนานเกินไป ทำให้ไม่ทันตอบสนองต่อภัยคุกคามเฉียบพลัน แต่ในเชิงขวัญกำลังใจและพลังในการโจมตี ก็ถือได้ว่าเป็นกลยุทธ์ที่น่าจับตา

.

Battle of Britain (ยุทธการแห่งบริเตน) เป็นการต่อสู้ทางอากาศครั้งสำคัญในปี ค.ศ. 1940 ระหว่างกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) กับกองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อป้องกันไม่ให้เยอรมันบุกอังกฤษได้สำเร็จ มันคือจุดเปลี่ยนของสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นการพิสูจน์ว่าอังกฤษ “ไม่ยอมแพ้” เบเดอร์คือหนึ่งในนักบินที่มีบทบาทสำคัญในสมรภูมินี้

.

Colditz Castle (ปราสาทโคลดิตซ์) เป็นคุกปราสาทของเยอรมันที่ใช้ขังเฉพาะเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตรที่เคยพยายามหลบหนีหลายครั้ง รวมถึงเบเดอร์ด้วย

แม้เบเดอร์จะพยายามแหกคุกหลายครั้ง แต่เขาไม่สามารถหนีออกจาก Colditz Castle ได้สำเร็จ

.

เบเดอร์ถูกขังอยู่ที่นั่นจนสิ้นสุดสงครามในปี 1945 และได้รับการปล่อยตัวโดยกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร

.

หลังสงคราม เขากลับอังกฤษและได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติ ต่อมาได้ทำงานในบริษัท Shell Oil และเป็นผู้สนับสนุนกิจกรรมเพื่อผู้พิการ รวมถึงเป็นแรงบันดาลใจให้กับนักบินรุ่นหลังทั่วโลก

.

Shell Oil (เชลล์ ออยล์) คือบริษัทพลังงานระดับโลกจากสหราชอาณาจักรที่ดำเนินธุรกิจด้านน้ำมัน ก๊าซ และพลังงานรูปแบบใหม่ บริษัทนี้มีสาขาอยู่ทั่วโลก รวมถึงประเทศไทยด้วย หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ดักลาส เบเดอร์ได้เข้าทำงานกับ Shell ในฐานะผู้บริหารและทูตแห่งแรงบันดาลใจ โดยเขาเดินทางไปพูด สร้างแรงบันดาลใจให้กับพนักงาน และสนับสนุนผู้พิการทั่วโลก

.

.

อ่านบทความอื่นๆได้ใน Facebook Page : Hovering Inspirations 👇

https://www.facebook.com/profile.php?id=61558412223812&mibextid=ZbWKwL